سوز...

 

.... به نام او که همینجاست ... لای همین دست خط   ....

  سوز میاید...

                        برگ می ریزد....

                                                زیر پا له میکنیم برگهای روزی بر اوج را....

                            صدای خرد شدن...

                                                       لذت می بریم از خرد شدن....خرد کردن...ترک بر داشتن..

 ابر می شود...

                     سپید می شویم به حکم زیبایی دانه های برف...

                                           سوز می آید...

                                                            برگی نیست....

                       شاخه اما ایده ای دارد

                                         .... نور ...نور....نور....نوازش خورشید....

                                                                               سوز می آید...

                                                                                          برفی نیست...

                               شاخه اما ایده ای دارد...

                                                                تولد جوانه های نحیف...شروع سبز شدن....

                                 برگی بر زمین نیست....

                                                                  سوز ی نیست....

                                    تا بی کران ....آبی آسمان...

                                                  تا اوج ....رویش تازگی....

            سبز می شویم بار ها و بارها ....عادت داریم به خرد شدن .... فرصت داریم برای روییدن...

                                                تا بی کران ....آبی آسمان...

           نرمی و نوازش نسیم  آرامش را بر گونه ات به یاد بسپار...

                                                شاید روزی  سوز بیاید....

                                                                                             

                                                                                              

سایه...

 

                                                             یا محبوب

      این هوای سرد نگاه گرمتو کم داره....

                 ...........................................

      یه نفر اون دور کنار آتیش نشسته....

       پشتش به آتیشه ... روش به دیواره و انگار داره با کسی حرف میزنه....

                     کاش جاش بودم....

          کاش وسط اینهمه سرما نگاه گرم تو  بود که من اونو به شعله ی آتیش ترجیح می دادم....

                                                   کاش جاش بودم...کاش تو روبروم بودی ....

               پشتش به آتیشه....گاهی حرف میزنه و گاهی ساکته....اما فقط اون حرف میزنه....

                                               آروم سرشو میذاره رو زانو هاشو شونه هاش می لرزه...

                          بهش نزدیک میشم...جوری که فکر میکنه میخوام کنار آتیش وایسم و گرم شم....

         وامیستم بین آتیش و اون.....عصبانی  سرشو میاره بالا و نگام میکنه....

                  جالب اینجاس که هر چی می گردم کسی جز اون اونجا نیست.....

                 با آستینش اشکاشو پاک میکنه و میگه تو هم آخرین همدمم رو ازم گرفتی....

                    من که از حرفش جا خوردم....پرسیدم من چیکار کردم؟؟؟؟

                                        گفت از جلوی آتیش برو کنار و به دیوار روبروی من نگاه کن....

          تا کنار رفتم سایه ی سیاهی از اون رو دیوار نقش بست.....

                                                  تنم کنار اون آتیش  یخ کرد....

                                                 ازش عذر خواهی کردم و اونو با سایش تنها گذاشتم....

                     چه خوب که تو هستی ... گر چه نگاه گرمت ازم دوره

          اما همین که هنوز به سایم محتاج نشدم واسه تنها نبودن ...بهم آرامش میده....

                                           چه خوب که جاش نیستم....

                                                کاش جای من بود....

                                                         کاش....

                                                                  !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

سکوت

 

                                                         به نام خدای تو

                  یه عالمه حرف برات داشتم...

       قلم رمقی برای نوشتن نداشت.....پرسیدم چرا؟؟؟؟ نگام کرد و بعد به آرومی نوشت دلم گرفته...

                        منم دلم گرفته....با قلم سکوت کردم.....

                           یه سکوت پر از بغض .... بغض من....بغض قلم....

 ..............................................................................................................................

    حالا منم و یه قلم ساکت و یه کاغذ سفید پر از دایره های بیرنگ برجسته ی نمناک....

                                   میدونم که میتونی بخونیش....

                                                                میتونی.....