ستاره !

یا عشق

 

وقتی ستاره باشی کسی سرش رو بالا نمیکنه واسه دیدنت چون میدونن همیشه سر جات هستی !

 

وقتی شهاب سنگ باشی همه با حسرت نگات می کنن و دیر اومدن و زود رفتنتو

 

 نمیذارن به حساب سنگ دلیت !

 

و وقتی آدمی باشی که سرش رو بالا میگیره تا ستاره اش رو ببینه و

 

 اطمینان پیدا کنه که ستارش سر جاشه 

 

 اگه شانس بیاری و آسمون ابر نباشه ، هر چی هست شهاب سنگه نه ستاره !

 

                     کاش می شد ستاره ی چشمای خودت باشی ! کاش می شد  !!!  

                                             

                                                                                               ....

!!!! ؟

یا عشق  

 

             .......................                                                                                                         

 

این روز ها کسی را دیده ام که احوال او به مانند کافری است که از کفر خود خسته شده ،

 

 به خدا ایمان آورده

 

و چون خود را بنا به روزگار کفر ورزیدن مستحق خشم خدا می داند

 

پس نه نماز می خواند ، نه ذکر می گوید

 

و نه به خدا نزدیک می شود تا خویشتن را تنبیه کرده باشد و ثوابی برایش حاصل نشود                            

 

وا حسرتا که نمیداند چه می کند !!!

 

نمیداند هنوز به کفر ادامه می دهد و نمی خواهد رحمانیت خداوندش را باور کند ...                       

 

خود بر جای خالق خویش نشسته و می انگارد با دور شدن از او خود را تنبیه می کند !                       

 

                                                                 چه دردناک قصه ای است این ماجرا   .....

 

 

                                                                                              ....  

 

 

کاش باران را می فهمیدی !

یا عشق                                                                                          

 

روزی که بر تو باران می بارید چتر به دست گرفته بودی ... یادت می آید ؟       

 

خواهد آمد روزی که برای باریدن  باران بر ابر التماس کنی ....  اگر ابری باشد ...

 

                                                                                              ...

بغض قلم ...

یا عشق

..........

 

وقتی کلام بغض می کند ، شعر به هق هق می افتد ،   

                                                         

قلم بی رمق از نوشتن می شود و اشک دایره های خیس برجسته ی پر اندوه می شود بر دل کاغذ

 

آن هنگام به واژه ی محبت می اندیشم که با تمام کوچکیش قلم از نوشتنش بر کاغذ سر باز می زند

 

چرا که دلهره ی پاره شدن به حکم داشتن چنین متنی ، بغض کاغذ را به اشک نشانده ....

 

هیچ کجا نخواهم نوشت محبت ، تا .....

 

تا ، کاغذ ها را پاره نکنند نا مهربانان ....

 

                                                              ...

  

کشف تو !

یا عشق 

 

میدانم                                  

آرزویت پیدا شدن است !

و آن هنگام که همه خود را فریاد می زنند

هیچ کس آوای زمزمه های تو را دنبال نمی کند تا تو را بیابد !

اگر خواهان پیدا شدنی

همیشه تنها خواهی ماند

وقتی همه فریاد می کنند...

میان اینهمه هیاهو ...

زمزمه های تو را تنها گوش ها ی  تیز یک رؤیا خواهند شنید ...

تنها یک رؤیا ....

 

                                   .....